Alle kinderen zijn van glas

In de gedichten van Wouter Godijn lijken goed en kwaad een symbiotische relatie te onderhouden, zoals ook schoonheid en lelijkheid telkens in elkaar overgaan. Soms is Godijns poëzie ritmisch en melodieus en weerkaatst rijm tussen de regels, zoals kinderen elkaar een bal toegooien. Maar het is alsof de dichter de schoonheid van zijn verzen niet kan verdragen, alsof hij die telkens opnieuw moet vernielen, om uit de brokstukken weer een nieuwe, tegendraadse schoonheid op te bouwen. Licht wordt modder en modder wordt licht.

Alle gedichten samen vertellen een grillig verhaal, waarin thema's als angst voor ouderdom en dood, een nogal eigenzinnige vorm van religie, afkeer van de eigen identiteit, doodsverlangen en voorzichtige progingen het leven te aanvaarden, om de voorrang lijken te strijden. Maar allesoverheersend is in deze bundel ten slotte toch ontgoocheling en grimmige woede - om de onrechtvaardigheid van het bestaan.