Alles is nieuw

In de vijf afdelingen van deze bundel wordt een pleidooi gehouden voor de fantasie en de beweeglijkheid, een heden verzonnen voor middeleeuwers en Romeinen, naar de wereld gekeken met de kersverse bliik van een kind, het hoofd gestoten tegen de afwezigheid van geliefden en de spot gedreven met vormen van absolutistisch denken. Door alle afdelingen heen speelt de vraag hoe de werkelijkheid juist in al haar onveiligheid een vorm van veiligheid kan bieden. Tegelijk wordt elk besef van veiligheid in deze gedichten sytematisch ontmanteld. De tendens in Alles is nieuw is resoluut anti-metafysisch, de toon aandachtig zo niet bewogen, door de overgave waarmee hier gekeken wordt. De gedichten bewegen zich tussen het 'alles' van een welhaast mystiek beleefd gevoel van tegenwoordigheid (zoals in het openingsgedicht) en het 'niets' van een eindeloze val door een betekenisloos heelal (zoals juist in het slotgedicht).