Dankbare kinderen huilen niet

Mieke heeft slechte ogen. Daarom verhuist
ze naar een blindeninstituut, een gesloten
gemeenschap waar nonnen de scepter zwaaien.
Zonder zelfbeklag vertelt Mieke over de
strenge regels, het leven van bidden en straffen.
Door haar kinderogen gezien krijgen haar
belevenissen vaak iets tragikomisch. Tegen
de tijd dat de kloosterzusters minder streng
worden, heeft Mieke de hoop op een leuker
leven opgegeven. Ze wil niet op het internaat
blijven, maar voelt zich daarbuiten ook niet
thuis. Uiteindelijk ziet ze maar één oplossing:
ze onderneemt iets waarmee ze alle regels
overtreedt.