De tafel is leeg

De poëzie van Joachim Sartorius draagt de sporen van zijn leven als wereldreiziger: zij gaat over Egyptische films, de maan boven Istanbul, het isolement op Cyprus of een graf in Nizza, het voorjaarslicht in Boedapest, en Alexandrië, stad van Kavafis. Deze plekken zijn de grensovergang naar een intieme topografie, en voeren de dichter binnen in een gebied van metaforen. Wat de tijd verzameld heeft aan mythen, geschiedenissen, citaten en symbolen wordt door Sartorius gebruikt in de strijd tegen de vergankelijkheid. In zijn poëzie bereikt hij de perfecte balans tussen de opgeroepen beelden en de begrippen die betekenis daaraan geven. Zijn klassieke thema's benadert hij met speelsheid; een combinatie die zijn vertaler Hugo Claus als geen ander toevertrouwd is.