Een koninklijke onderscheiding

Geschiedenis van de Nederlandse ridderorden. Tijdens de Lintjesregen of bij een bijzondere gelegenheid ontvangen elk jaar duizenden Nederlanders een Koninklijke onderscheiding. Over de boeiende geschiedenis van twintig eeuwen ridderorden is bij de gedecoreerden echter weinig bekend.

Dat was voor Nick Steenkamp, auteur van het naslagwerk "Doe wel en zie niet om, ridderorden en onderscheidingen in de Nederlanden", aanleiding een beknopt boekje te schrijven dat naast de geschiedenis van de legendarische ridderlijke orden, zoals de Soevereine Militaire Orde van Malta en de Orde van het Gulden Vlies, inzicht geeft in de historie van onze Nederlandse ridderorden.

Tijdens de Bataafsche Republiek werden er geen ridderorden ingesteld. Lodewijk Napoleon - broer van de Franse keizer – wilde daarom na zijn officiële intocht in zijn nieuwe koninkrijk Holland op 23 juni 1806 hiermee direct een begin maken en stichtte de Ordre de l'Union en de Ordre Royal du Mérite.

Willem I, de eerste koning der Nederlanden, stichtte in 1815 de Militaire Willemsorde, de hoogste Nederlandse dapperheidonderscheiding, alsmede in datzelfde jaar de Orde van de Nederlandse Leeuw. Ook de Orde van de Eikenkroon - ingesteld in 1841 door koning Willem II in zijn hoedanigheid als groothertog van Luxemburg - wordt in het boek toegelicht, evenals de Orde van Oranje Nassau gesticht in 1892 onder regentschap van koningin Emma.

Daarnaast wordt aandacht besteed aan de herziening van het decoratiestelsel dat na dertig jaar parlementaire discussie tijdens de Algemene Deoratieverlening in 1996 in werking is getreden. Hoe een Koninklijke onderscheiding wordt gedragen en de draagvolgorde completeren het geheel.