Het lied dat mijn moeder zong

Het lied dat mijn moeder zong
Voor Riet

Ik ging terug naar Camperduin
waar ik twee zomers lang
gelukkig was als kind.

Ik zag het dorp, de huizen
huiverend bijeen in helmgras,
en daarboven de hemel
klapperend als een nat zeil.
Ik zag de dijk, ik zag de pieren
en de bulderende zee.

Ik stond daar en ik dacht
niet aan de jongen die ik was,
maar werd die jongen en staarde
naar de pieren zonder ze te zien.
Ik zag ze niet, maar sloeg ze op
- zoals gras ademhaalt.

Zonlicht kwam als een valbijl
door de wolken. In dat licht
rende de jongen uit mij weg,
de dijk af, naar het strand,
naar waar twee mensen lopen
in een ontzaglijke ruimte.

Een vroeg lied voegt zich in de wind,
ik stap voort op het ritme,
naast mijn ouders langs de zee,
onder wolken als vaandels.
Ik wil niet op mijn vaders nek,
ik wil nooit op mijn vaders nek.

Wij marcheren op het lied
dat mijn moeder heeft bedacht
en zingt met heldere stem.
Wij zingen tot we nooit meer moe zijn
- mantra van het socialisme
waarin ik ben grootgebracht.

Ik ging terug naar Camperduin.
Ik zag het dorp, de huizen
huiverend bijeen in helmgras,
en daarboven de hemel
klapperend als een nat zeil.
Ik zag de dijk, ik zag de pieren,

langs de bulderende zee
kwam een kind, het klom de dijk op
en school weg in mij.