Mooie heksen en lelijke feeen

De maatschappijkritische en pedagogische betekenis die de klassieke sprookjes van Grimm en Andersen vroeger voor kinderen én volwassenen hadden, is in onze huidige samenleving achterhaald. De nu vertelde sprookjes zijn door de geromantiseerde bewerkingen zeemzoet en ontdaan van hun oorspronkelijk parodiërende of waarschuwende karakter. Met sprookjes kan echter anders worden omgegaan. Het is immers zinvoller om kinderen via het sprookje van Hans en Grietje bewust te laten worden van het gevaar meegelokt te worden door meedogenloze pedofielen dan voor de onbestaande heks. In de klassieke sprookjes worden slechte karakters bijna altijd door onaantrekkelijke lichaamstrekken geaccentueerd: de 'lelijke' heks en de 'boze' stiefmoeder, terwijl de 'goede' fee, de prinses of de prins op het witte paard wondermooi én moreel goed zijn. Daarmee krijgen kinderen de verkeerde boodschap dat alleen uiterlijk mooi goed is en lelijk ethisch slecht. In dit boek krijgen klassieke sprookjes verrassende wendingen, zodat ze hun oorspronkelijke, pedagogisch voorlichtende en maatschappijkritische functie terugkrijgen.