Nestgeur

Nestgeur handelt over een ver verleden - mensen die inmiddels dood zijn, waren toen nog goden. Ze betekenden veel voor elkaar en voor de toen nog zo jonge auteur. Vader Fokke Sierksma, W.F. Hermans, de pake's Hotse en Rypke, moeder Sjouk en al die anderen.

Alleen de hystericus Rousseau dacht in zijn Bekentenissen de gehele waarheid te kunnen schrijven, en niets dan de waarheid. "Mijn doel", zo noteerde de Fransman, "is een soort portret te schilderen dat in elk opzicht natuurgetrouw is. Mijn taak is het om mensen de waarheid te vertellen, niet om hen die te doen geloven."

Pauvre Rousseau! Is elke herinnering immers niet al genaast door een perverse vergetelheid...

De auteur wil niet zichzelf portretteren, maar anderen zoals hij zich hen herinnert - wellicht zoals hij hen intussen denkt of zelfs wenst te herinneren. In Nestgeur is iets verschrikkelijks op zoek naar een vorm. Wellicht werd die hier gevonden.

Uit: Sierksma, Minima Memoria, 1998

Omdat het verspreid raakte over de wereld, bestaat volgens de dichter Novalis het paradijs. Ik denk eerder dat de hel zich over de wereld heeft verspreid. De hel is vies, vaal en gefragmenteerd, dus is ze overal. Daarentegen is de hemel ineenge¬schrompeld tot een zuiver en gaaf, maar fictief punt, daarom is ze nergens. Men verlangt er slechts naar.