Opgespoorde wonderen

Het doel van het leven, schrijft Rudy Kousbroek in dit boek, is het opsporen van wonderen. Een van de vindplaatsen daarvan zijn foto's. Niet noodzakelijk foto's beantwoordend aan een expressieve opzet, niet kunstfoto's, niet fotomontages, maar gewone foto's aangeleverd door het toeval: uit kranten, tijdschriften, fotoboeken en van de vlooienmarkt.
Wat is er op zulke foto's te zien? Een van de antwoorden is: iets dat geweest is. Veel foto's zijn in feite een soort ruïne, zij tonen iets dat verdwenen is, iets onzichtbaars. Weer andere illustreren dingen die nooit enig doel hebben gehad of die totaal van betekenis zijn veranderd. Je ziet wel beelden, maar de vraag is: wat verschuilt zich er achter?
Soms: een wonder. Een schuldige ezel. De gefusilleerde keizer van Mexico. Het woud der tienduizend kussen. De electrocutie van de Eiffeltoren. Een paard dat afstormt op iemand buiten het beeld. Een huis in de zee. Een hond in de gedaante van een engel. Wat sommige van deze fotosyntheses aan het licht brengen is hoeveel je van een dier kunt houden, iets dat anders het verstand te boven gaat.
Deze wonderen spoorden Rudy Kousbroek aan tot proza dat tot het mooiste van zijn werk behoort: geestig, speels, erudiet en vol verlangen. Kousbroeks fotosynthese vergetenwoordigen een genre waar geen ander voorbeeld van bestaat.
Opgespoorde wonderen werd bekroond met de Jan Hanlo Essay Prijs 2005. Uit het juryrapport: 'Kousbroeks stilistische, compositorische en conceptuele kwaliteiten maken het lezen en het bekijken van Opgespoorde wonderen tot een betoverend genoegen.'