Wij groeiden, en de dood scheidde ons niet

Bijna vier jaar geleden werd Marleen Schollaart (1946) weduwe. Ze woonde samen met een Marokkaanse man, Mo. Hoewel haar man lijfelijk niet meer bij haar is, voelt ze zijn nabijheid elke dag. Mo hielp haar om haar ontroerende levensverhaal op papier te zetten.
Veel meer mensen voelen zo'n contact met een overleden dierbare maar durven hier niet over te praten uit angst voor negatieve reacties uit de omgeving. Marleen breekt dit beperkende gevoel open, wat kan helpen bij de verwerking van zo'n overlijden.

Haar boek bevat zinvolle boodschappen voor mensen die verdriet moeten verwerken. Ook beschrijft ze ervaringen die kunnen helpen om te accepteren wat er is. Kun je uit je slachtofferrol komen, kun je je leven na zo'n verlies weer een andere, positieve wending geven? In het laatste hoofdstuk analyseert Marleen haar levensopdracht bezien vanuit de astrologie. Hierbij maakt ze onder andere gebruik van de spirituele punten, zoals de Maansknopen, Zwarte Maan en Zwarte Zon.

Het zijn de ervaringen van Marleen en Mo. Ik geloof zeker dat zij dit boek samen hebben geschreven. Ik wil jullie zeggen: 'Marleen en Mo, dank jullie wel, omdat ik door jullie boek ook weer heb kunnen groeien.'
Rina Akkermans