De Virginia-monologen

Virginia Ironside is vijfenzestig en begrijpt niet waar iedereen zich zo druk over maakt: langzaam bejaard worden is geen straf, maar een beloning. Je blaakt van zelfvertrouwen, en wat maakt het uit als je je niet meer alles even helder herinnert? Je bent dan ook direct de minder gelukkige periodes vergeten en alle foute mannen met wie je het bed gedeeld hebt.

Is het nu trouwens niet dé tijd om eens lekker met drugs te experimenteren? Er is ook niets zo leuk als jouw pijntjes en kwaaltjes te vergelijken met die van andere oudjes of lekker herinneringen aan 'vroeger' op te halen met je oude vrienden. Van kleinkinderen ('de beloning voor het niet vermoorden van je kinderen'), via ouwehoeren ('er is niets verkeerd aan het ophalen van herinneringen'), tot seks ('ik weet het niet hoor, maar ik heb genoeg seks gehad voor de rest van m'n leven'): Virginia Ironside laat geen onderwerp onbesproken en rekent voorgoed af met het beeld dat ouderen alleen maar achter de geraniums thuishoren. De Virginia-monologen is een aanstekelijk manifest voor het oud en gelukkig worden.