Mens en pijn

Pijnbestrijding was lange tijd het stiefkind van de geneeskunde. Het medisch handelen richtte op zich op een ziekte of letsel, niet op de pijn die daardoor werd veroorzaakt. Sociaal-culturele factoren, zoals de vergrijzing en de daarmee gepaard gaande stijging van het aantal chronisch zieken, hebben de vraag naar een goede pijnbestrijding doen toenemen. Ook het ontbreken van een religieus perspectief maakt dat mensen pijn, lijden en ongemaak niet meer voor lief nemen. Het lijden wordt niet langer gezien als een paspoort voor het eeuwig leven. De zin van het leven ligt in het hier en nu. Men leeft maar één keer en wil daar maximaal munt uit slaan.