Richtlijn psychiatrisch onderzoek en rapportage in strafzaken

Per jaar voeren psychiaters enkele duizenden onderzoeken en rapportages uit voor de strafrechtspleging. Daarbij gaat het om kwesties als de eventuele betekenis van psychopathologie voor gedrag tijdens het plegen van delicten, de kans op herhaling, en interventiemogelijkheden om die kans te verkleinen.
Deze richtlijn is bedoeld als leidraad voor psychiaters die diagnostisch onderzoek doen in strafzaken, de diagnosestelling en de verslaglegging. De uitgangsvraag voor de richtlijn was: hoe rapporteert de psychiater zo objectief mogelijk op wetenschappelijke gronden aan de rechtbank? Deze richtlijn sluit aan bij de eerder door de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie ontwikkelde Richtlijn voor rapportage in civielrechtelijke zaken en bij de Richtlijn psychiatrisch onderzoek bij volwassenen.
Belangrijke hoofdstukken zijn gewijd aan de methoden en technieken bij het psychiatrisch onderzoek en de rapportage. Zoveel mogelijk is gerefereerd aan bestaande onderzoeks-
literatuur. Aparte hoofdstukken zijn gewijd aan het advies bij het toerekenen door de rechter en aan het integreren van gestructureerde en klinische benadering van risico-
taxatie. Bijzondere aandacht besteedt deze richtlijn aan de betekenis van organische stoornissen en verslavingsziekte voor gedrag bij delicten. Het voor de forensische psychiatrie
relevante begrip psychopathie wordt uitgebreid behandeld. Een apart hoofdstuk behandelt hoe om te gaan met de diverse juridische kaders die van toepassing zijn. De bijzondere positie van jeugdigen in het strafrecht komt in ieder hoofdstuk expliciet aan de orde.
De richtlijn is geschreven door een werkgroep van psychiaters, met multidisciplinaire inbreng door forensisch psychologen en juristen, en een deskundige op het gebied van richtlijnontwikkeling van de Orde van Medisch Specialisten, en is geautoriseerd door het bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie.